آوردن افراد بىايمان و آنها كه عمل نيكى انجام نداده‌اند ، پذيرفته نخواهد شد « و درهاى توبه به روى آنان بسته مىشود ، زيرا توبه و ايمان در آن هنگام ، صورت اجبارى و اضطرارى به خود مىگيرد ، و ارزش ايمان و توبه اختيارى را نخواهد داشت ( * ( يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً ) * ) . از آنچه گفتيم روشن شد كه جمله « * ( أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً ) * » به اين معنى است كه در آن روز نه تنها ايمان آوردن سودى نخواهد داشت ، بلكه آنها هم كه ايمان آورده‌اند ولى عمل صالحى انجام نداده‌اند در آن روز انجام عمل صالح به حال آنها ، نفعى ندارد ، چه اينكه اوضاع و احوال طورى است كه هر كسى بى اختيار دست از كارهاى خلاف بر مىدارد و به سوى عمل صالح اجبارا روى مىآورد . در پايان آيه با لحنى تهديدآميز به اين افراد لجوج مىگويد : « اكنون كه شما چنين انتظارى را داريد در انتظار خويش بمانيد ، ما هم در انتظار ( كيفر دردناك شما ) خواهيم بود » ( * ( قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ ) * ) . ايمان بدون عمل سودى ندارد . از نكات جالبى كه از آيه فوق استفاده مىشود اين است كه راه نجات را در ايمان ، آن هم ايمانى كه در پرتو آن اكتساب خيرى شود و اعمال نيك انجام گيرد ، معرفى مىكند . ممكن است اين سؤال پيش آيد كه آيا ايمان به تنهايى كافى نيست هر چند خالى از تمام اعمال نيك باشد ؟ در پاسخ مىگوئيم : درست است كه افراد با ايمان ممكن است لغزشهايى داشته باشند و مرتكب گناهانى شوند و از گناهان خود نيز پشيمان گردند ، و به اصلاح خويش پردازند ، ولى كسى كه هيچگونه عمل نيكى در تمام عمرش انجام نداده و فرصت كافى داشته است ، بلكه به عكس هر گونه گناه و زشتكارى از او سر